ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଓ ସୁଦାମାଙ୍କ ମିଳନ

ସୁଦାମା ଓ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଗୁରୁ ସାନ୍ଦୀପନି ମୁନିଙ୍କ ଆଶ୍ରମରେ ଏକାଠି ପଢ଼ୁଥିଲେ। ସେମାନେ ବହୁତ ଭଲ ବନ୍ଧୁ ଥିଲେ। ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦ୍ୱାରକାର ରାଜା ହେଲେ, ଆଉ ସୁଦାମା ଜଣେ ଗରିବ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଭାବେ ଜୀବନ ଯାପନ କରୁଥିଲେ। ସୁଦାମାଙ୍କ ଘରେ ବହୁତ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଥିଲା। ଖାଇବାକୁ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ଭାବରେ ମିଳୁନଥିଲା। ଦିନେ ସୁଦାମାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ତୁମର ବନ୍ଧୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଅ। ସେ ନିଶ୍ଚୟ ଆମକୁ ସାହାଯ୍ୟ କରିବେ।” ସୁଦାମା ଲଜ୍ଜା ପାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ କଥା ରଖି ଦ୍ୱାରକାକୁ ଯିବାକୁ ବାହାରିଲେ। ଘରେ ଦେବା ପାଇଁ କିଛି ନଥିବାରୁ ସେ ଅଳ୍ପ କିଛି ଖୁଦ ଭଜା ଏକ କପଡ଼ାରେ ବାନ୍ଧି ନେଇଗଲେ। ଦ୍ୱାରକାରେ ପହଞ୍ଚିବା ପରେ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଦୂରରୁ ସୁଦାମାଙ୍କୁ ଦେଖି ବହୁତ ଖୁସି ହେଲେ। ସେ ଦୌଡ଼ି ଯାଇ ତାଙ୍କ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। ରାଜା ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ସୁଦାମାଙ୍କ ପାଦ ଧୋଇ ସମ୍ମାନ ଦେଲେ। ଦୁହେଁ ପୁରୁଣା ଦିନର କଥା ମନେ ପକାଇ ବହୁତ ସମୟ ଆଲୋଚନା କଲେ। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ଜାଣିଲେ ଯେ ସୁଦାମା କିଛି ଉପହାର ଆଣିଛନ୍ତି। ଲଜ୍ଜାରେ ସୁଦାମା ଖୁଦ ଭଜା ଦେଖାଇବାକୁ ଚାହୁଁନଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ନିଜେ ସେହି ଖୁଦ ନେଇ ବହୁତ ଆନନ୍ଦରେ ଖାଇଲେ। କାରଣ ସେ ଉପହାରର ମୂଲ୍ୟ ନୁହେଁ, ବନ୍ଧୁଙ୍କ ଭଲପାଇବା ଓ ଭକ୍ତିକୁ ଦେଖୁଥିଲେ। ସୁଦାମା ନିଜ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ବିଷୟରେ କିଛି ମାଗିଲେ ନାହିଁ। କିଛି ଦିନ ପରେ ସେ ଘରକୁ ଫେରିଲେ। ଘର ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ସେ ଦେଖିଲେ ତାଙ୍କ କୁଟୀର ଏକ ସୁନ୍ଦର ପ୍ରାସାଦରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି। ତାଙ୍କ ପରିବାର ସୁଖ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ରହୁଛନ୍ତି। ଶ୍ରୀକୃଷ୍ଣ ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ କିଛି ନ କହି ସବୁ ଦୁଃଖ ଦୂର କରିଦେଇଥିଲେ। ଏହି କାହାଣୀ ଆମକୁ ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁତ୍ୱ, ନିଷ୍କାମ ଭକ୍ତି, ନମ୍ରତା ଏବଂ ପ୍ରେମର ମହତ୍ତ୍ୱ ଶିଖାଏ। ସତ୍ୟ ବନ୍ଧୁ କେବେ ଧନ-ସମ୍ପତ୍ତି ଦେଖି ନୁହେଁ, ହୃଦୟର ଭଲପାଇବାକୁ ମୂଲ୍ୟ ଦେଇଥାଏ।